Buod Ng Salawahang Pag Ibig Ni Lope K Santosiso [portable] Link

Pagdating ni Ramon sa bahay ni Celia, akala niya ay mamamatay na ito. Pero isa palang panlilinlang ang sakit upang subukin ang kanyang pag-ibig. Nang malaman ito ni Ramon, sumabog ang kanyang galit. "Ginamit mo ang kamatayan upang manalo?" sigaw niya.

Tumakbo si Ramon pabalik sa Maynila. Iniwan ang naghihintay na si Luz sa simbahan—naka-puting damit, nakapaligid sa mga bulaklak. buod ng salawahang pag ibig ni lope k santosiso

Si Celia naman, nang malaman ang nangyari kay Luz, ay kusang lumisan. Nag-iwan siya ng isang liham para kay Ramon: "Hindi sapat ang pag-ibig kung ito ay mananakit ng iba. Paalam, aking salawahan." Naiwan si Ramon na nag-iisa. Sa huling pahina ng nobela, siya ay nakaupo sa lumang bangko sa sapa kung saan niya unang nakilala si Luz. Tinanong niya ang sarili: "Ang isang taong nagmahal ng dalawa, wala bang karapatang mahalin ang sinuman?" Pagdating ni Ramon sa bahay ni Celia, akala

Hindi sinasadya ni Ramon, nahulog din siya kay Celia. Inihambing niya si Celia sa isang "bagyong kayang sirain ang kanyang pamamahay ngunit puno ng sigla." Si Celia ang kanyang "ligtas na panganib." Sa mga bisig ni Celia, naramdaman ni Ramon ang kilig na unti-unting nawawala sa kanyang relasyon kay Luz. Dito pumapasok ang "salawahang pag-ibig." Si Ramon ay nahati sa dalawa. Sa umaga, iniisip niya si Luz at ang tahimik nilang buhay sa probinsya—ang mga pangakong binitawan. Sa gabi, kasama niya si Celia sa mga ilaw ng lungsod. "Ginamit mo ang kamatayan upang manalo